FIGHT-Training

FIGHT-Training 2018-01-17T23:05:27+00:00
Mieszane sztuki walki (ang.mixed martial arts, MMA) – to dyscyplina sportowa, w której zawodnicy sztuk i sportów walki walczą przy dużym zakresie dozwolonych technik (w zasadzie dopuszcza się wszystkie techniki dozwolone w innych sportach walki bez broni). Mieszane sztuki walki wyrażają jeden ze współczesnych kierunków rozwoju sztuk walki – zapewnia widowisko sportowe, w którym walka toczy się przy jak najmniejszych ograniczeniach, ale jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka poważnych obrażeń.

Pierwszym udokumentowanym sportem walki przypominającym dzisiejsze MMA był pankration, w którym stosowano różne techniki z klasycznych greckich zapasów i pięściarstwa. Obok pięściarstwa i zapasów, znajdowały się one w programie antycznych igrzysk olimpijskich.
Współczesne mieszane sztuki walki wywodzą się od organizowanych od lat 20. XX wieku brazylijskich turniejów vale tudo oraz sięgających lat 70. japońskich zawodów zwanych kakutougi. Początkowy okres rozwoju sportu przypadł na pierwszą połowę lat 90., kiedy w USA w zorganizowano pierwszy oficjalny turniej MMA pod nazwą UFC 1 (1993), a w Japonii założono organizacje Shooto i Pancrase. Obecnie zawody w formule MMA odbywają się na całym świecie. Do najbardziej znanych i prestiżowych organizacji o globalnym zasięgu należą UFC i Bellator oraz byłe organizacje PRIDE FC czy Strikeforce.

Rywalizacja toczy się zarówno w stójce, jak i parterze. W typowych walkach MMA dozwolone są rzuty, ciosy pięściami, kopnięcia, dźwignie, duszenia. Zabronione są natomiast techniki stwarzające znaczne niebezpieczeństwo dla zdrowia zawodników. W regulaminach większości organizacji czy zawodów zakazane jest zwykle: gryzienie, zahaczanie (wkładania palców w otwory fizjologiczne, np. usta czy nos), atakowanie genitaliów, oczu i krtani, uderzanie głową, uderzanie w kręgosłup, stosowanie dźwigni na małe stawy, czyli palce. Często organizatorzy wprowadzają dodatkowe ograniczenia, zabraniając np. ciosów łokciami, dźwigni na kręgosłup, dźwigni skrętowych na kolana, wykonywania rzutów skutkujących upadkiem rywala na głowę albo kopnięć w parterze.

O wyniku walki decyduje nokaut (również techniczny), poddanie się oraz, jeśli walka nie zakończyła się przed czasem, decyzja sędziów.
Walki odbywają się w ośmiokątnym oktagonie lub na ringach różnych kształtów otoczonych siatką, która zapobiega wypadaniu zawodników poza miejsce walki (potocznie zwanymi „klatkami”).

Zawodnicy zawsze muszą posiadać ochraniacze na zęby oraz rękawice (zwykle cienkie, umożliwiające chwytanie). Niekiedy dopuszcza się również stosowanie nagolenników lub ochraniaczy na kolana.

W okresie kształtowania się mieszanych sztuk walki współzawodniczyli ze sobą przedstawiciele rozmaitych stylów. Zawodnicy kilku z nich okazali się bardziej predestynowani od innych do odnoszenia sukcesów w MMA. Bokserzy i kick-boxerzy mieli tendencję do dominacji w uderzeniach, zapaśnicy i judocy w obaleniach, zaś przedstawiciele brazylijskiego jiu-jitsu dominowali w parterze. W rezultacie większość zawodników MMA można przypisać do jednej z trzech kategorii: „parterowiec”, „zapaśnik” i „uderzacz”. Obecnie, dzięki treningowi przekrojowemu, większość czołowych zawodników MMA jest skuteczna we wszystkich trzech płaszczyznach, osiągając wysoki stopień wszechstronności.

„Parterowiec”

(z ang. grappler) specjalizuje się w chwytach. Taktyką tego typu zawodnika jest dążenie do walki w parterze, gdzie szuka wymuszenia na przeciwniku poddania za pomocą dźwigni lub duszenia. Chociaż umiejętność wykonania obalenia ściśle się wiąże ze strategią walki w parterze, czyste, silne obalenie nie jest dla niego tak ważne jak dla zapaśnika.

„Zapaśnik”

Preferuje walkę w stójce w zwarciu (tzw. klinczu) i walkę na uderzenia w parterze. Jego mocną stroną zwykle jest obalenie. Popularnie strategia zapaśnika jest znana jako „obal i uderzaj” lub „połóż i dołóż” (ang. ground and pound). Odnosi się to do metody obalenia przeciwnika, osiągnięcia dominującej pozycji w parterze (np. dosiadu) i zakończenia walki uderzeniami.

„Uderzacz”

(z ang. striker) jest zawodnikiem, który preferuje walkę w stójce, ze względu na swoje umiejętności zadawania uderzeń (tj. kopnięć i ciosów pięściami). Strategia walki uderzacza to „unikaj zwarcia i uderzaj” (sprawl and brawl). Odnosi się to do koncentracji na neutralizowaniu obaleń, tak aby samemu pozostać na nogach i zakończyć starcie ciosami.

STREET- Training to program szkoleniowy dla osób które chcą się czuć bezpiecznie mający na celu świadomą kontrolę swoich emocji podczas zagrożenia i adekwatnie wykorzystanie swoich nowo nabytych umiejętności do całkowitej kontroli agresora lub jego unieszkodliwienia. Street łączy techniki Krav-Maga i Ju-Jitsu. Realnie odtworzone sytuacje zagrożenia i realne techniki obrony według zasady akcja – reakcja.

Street Fight Training oferuje:

  • samoobrona dla kobiet
  • szkolenie służb mundurowych i specjalistycznych grup zawodowych
  • walka nożem
  • treningi dla dzieci – Ju- Jitsu
  • treningi dla młodzieży, dorosłych – Ju-Jitsu, Krav -Maga

Krav-Maga

Historia Krav Maga to historia jej założyciela – Imiego Lichtenfelda, dla którego walka była codziennością w przedwojennej Bratysławie. Jego ojciec był sportowcem i oficerem policji. W ciągu 30 lat pracy zdobył duże uznanie za skuteczność w ilości aresztowań. Imi był mistrzem bokserskim w wadze ciężkiej, akrobatą cyrkowym oraz ekspertem sportów walki. W 1928 został młodzieżowym mistrzem wrestlingu, a rok później mistrzem bokserskim. W latach 30. często brał udział w walkach ulicznych, chroniąc żydowską społeczność przed bojówkami nazistowskimi. W 1940 Imi wstąpił do armii czechosłowackiej, służącej pod armią brytyjską. W 1942 dostał pozwolenie na wejście do Izraela (wtedy Palestyny). Został zrekrutowany przez Isaaca Sadeha do organizacji Haganah. Nauczał żołnierzy kapapu. W 1948 roku utworzono państwo Izrael, Haganah przekształcona została w Izraelskie Siły Obrony (IDF), a Imi został Szefem Wyszkolenia Fizycznego i Walki Wręcz. Techniki Krav Maga były ciągle testowane podczas wojny, co pozwoliło na ich systematyczne ulepszanie. Początkowo wykorzystywana przez jednostki specjalne jak Haganah, Palmack i Palyam. Krav Maga stała się oficjalnym treningiem dla policji i wojska izraelskiego. Po przejściu na emeryturę w 1964 r. , po 20 latach pracy w IDF, Imi postanowił zaadaptować Krav Maga na użytek zwykłych ludzi.

Krav Maga to także historia armii izraelskiej, w której modyfikowano techniki samoobrony i ataku. Dziś Krav Maga trenują także dzieci.

Podstawowym założeniem Krav Maga było zebranie najskuteczniejszych technik z różnych sportów walki i skonstruowanie z nich jednego, najefektywniejszego, a jednocześnie łatwego do nauczenia systemu. „Krav” oznacza kombat oraz walkę, a „Maga” bliski kontakt oraz dotyk.

W Krav Maga używa się wielu technik zaczerpniętych z innych systemów i sztuk walki. Muszą się one charakteryzować skutecznością, szybkością i łatwością wykonania. Techniki zostały dobrane w taki sposób, aby przeciętny człowiek mógł ich się szybko nauczyć. Podczas treningów dużo jest również ćwiczeń poprawiających koordynację, a także odgrywane są sceny symulujące szantaż czy też napad. Ćwiczy się zarówno w stójce, jak i parterze, uderzenia z ręki, głowy, łokcia, kolan i piszczeli, walkę z pałką i nożem. Krav Maga jest jednym z nielicznych systemów, gdzie uczy się obrony przed kilkoma napastnikami. Na pierwszych zajęciach uczy się jak uderzać w najczulsze miejsca, ponieważ skuteczność takich odruchów daje nam ogromną przewagę nad przeciwnikiem.

Ju-Jitsu

2. Dosyć często słowo Ju-Jutsu tłumaczone jest jako „łagodna sztuka” , „sztuka łagodności” albo „sztuka giętkości” co wynika z prostej interpretacji znaków „ju” i „jutsu”. „Ju” , które można także odczytać jako „yawara” , oznacza właśnie miękkość, giętkość , łagodność albo elastyczność. „Jutsu” – zaś to sztuka lub technika , lecz także umiejętność . Te określenia powstały dopiero we współczesnych czasach szczególnie na zachodzie, gdzie preferowano samoobronę na bazie Ju-Jutsu a nie prawdziwą sztukę wojenną. Poprawne tłumaczenie sztuki walki Ju-Jutsu brzmi: „Jest to metoda walki wręcz, bez broni lub z użyciem małego oręża, stosowana w ataku i obronie, w starciu z jednym albo kilkoma uzbrojonymi lub nieuzbeojonymi przeciwnikami. Ta definicja zawiera w sobie dwa ważne elementy – po pierwsze : adept ju-jutsu może być uzbrojony (każdy wojownik bushi w dawnych czasach nosił broń), a wzmianka o małej broni znaczy raczej moment , gdy adept ju-jutsu nie może użyć broni podstawowej – czyli włóczni lub miecza. Po drugie: wbrew powszechnemu mniemaniu ju-jutsu nigdy nie było sztuką tylko „ defensywną” . Obrona oraz atak to podstawowe czynniki sztuk wojennych także Ju-Jutsu. tradycyjne Ju-Jutsu nie było sztuką przeznaczoną wyłącznie do obrony. Dawne szkoły używały pełnego zakresu technik możliwych do wykorzystania w każdej sytuacji. Techniki obejmowały : Kumi – chwyty, nage – rzuty, ukemi – pady, osae – trzymania, kansetsuwaza – dźwignie, shimewaza – duszenia, kyusho lub tsubo – ataki, na witalne punkty ciała, atemi – kopnięcia (keri), pchnięcia (tsuki), uderzenia (uchi).

W przeciwieństwie do tego, co próbują nam wmówić niektórzy autorzy Ju-Jutsu wcale nie było wynalazkiem jakiegoś „geniusza sztuk walki”. Jest to raczej wynik długiej ewolucji, przebiegającej w zmiennych warunkach histirycznych Japonii, wielu wojen jak również czasów pokoju. Ju-Jutsu jest tworem wielu wspaniałych mistrzów, którzy swoje techniki modyfikowali pod wpływem licznych walk.

Pierwsze historyczne wzmianki o sztukach walki podobnych do Ju-Jutsu zamieszczone są w kronice- Nihongi – spisanej ok. 720 roku, jest tam opisana walka na dworze cesarskim pomiędzy Kuyehaya z Taimy a Nomi-no Sukune z ziem Jdzumo. Opis ten przedstawia walkę wręcz z użyciem rzutów oraz uderzeń „atemi” w żywotne części ciała.

Partnerzy: